Piosenki

Próba zebrania w jednym miejscu wysokiej jakości opracowań; ze szczególnym uwzględnieniem materiałów wcześniej niedostępnych lub rozrzuconych w różnych miejscach Internetu i prywatnych zbiorach.

Mój rynsztok, mieszczańskie porządki mam gdzieś
Te mordy obłudne i puste - pal sześć
Wysyłam pijane toasty na świat
I za tych popijam, co we mnie od lat Paweł Wójcik – Toasty

Czaty śmiełowskie

Tekst: Jacek Kaczmarski

Muzyka: Jacek Kaczmarski

Wykonanie: Jacek Kaczmarski

Kapodaster: I


Wiele dworków, majątków, C
Ogrodowych zakątków E7
Wielkopolskie hołubią równiny; F C
Ale rzec się ośmielę, d H0
Że przełożysz niewiele E a
Nad uroki śmiełowskiej dziedziny. d E7 a
Gdzie dygoce Jarocin F
Od rockowych wypocin, C
Żerków w dawnej świetności się chowa – E F
Czy się zmierzcha, czy dnieje – d
Śmiełów śmiało jaśnieje a
Jak stracona w murawie podkowa. G C
Gdzie ten koń, co ją stracił? f
Gdzie ziemianie bogaci, C
Gdzie masońskie fartuszki i młotki? a E
Kustosz z żoną kustoszką F
Namyślają się gorzko, C
Skąd na remont pałacu wziąć środki. d E7 a
O, nie tak było drzewiej! C
A jak było - nikt nie wie, E7
Bo nie wszystkie się jawią sekrety, F C
Kiedy chodzi o miłość, d H0
Polityczną zawiłość E a
I poetę pod wpływem kobiety. d E7 a
Tu wieszcz Adam dni szereg F
Spędził w piekle rozterek; C
Czy powstańcze zasilić ma jatki, E F
Czy - gdy żądza się perli d
W romantycznej scenerii – a
Wybrać raczej ramiona mężatki. G C
Tam reduty, potyczki, f
Bem, Prądzyński, Chłopicki, C
Tam krwiożercze Moskali są rzesze; a E
Ona tu, niedaleczko, F
Ot, przejażdżka nad rzeczką – C
Serce, drżyj! W Budziszewku włos czesze. d E7 a
A spod grzywki niesfornej C
Zerka oczko przekorne, E7
Kuszą wargi czerwieńsze od wina; F C
Jeszcze niżej – o nieba! d H0
Wszystko jest, co potrzeba, E a
A do tego i mąż – poczciwina. d E7 a
Trudny wybór. Nie dla niej; F
Legło w gruzach powstanie C
I legł wieszcz – pod najsłodszym z ciężarów. E F
A wyrzuty sumienia d
W patriotycznych skrył pieniach, a
Za co wdzięczny do dziś jest mu naród. G C
Wiele jeszcze przed wieszczem f
I uniesień, i nieszczęść: C
Szlak do Turcji przez Prusy i Francję; a E
Wieszczył, grzeszył i święcił, F
Lecz zachował w pamięci C
Biały Śmiełów, srebrzystą Konstancję. d E7 a
Ach, i ja tu uciekłem, C
Gdy utarczki przewlekłe E7
Obalały gabinet Pawlaka, F C
By nie Sejm mieć za oknem, d H0
Ale łąki podmokłe, E a
Lip gałęzie w jemiołach i ptakach. d E7 a
Tam skandale i grandy, F
Tam odchodzi Falandysz, C
Tam Namiestnik swój geniusz tłumaczy – E F
Tu najwyżej doleci d
Z pegeeru naprzeciw a
Woń gnojówki lub tęskny zew klaczy. G C
Łotr – kto skrył się w Śmiełowie, f
Gdy wichury dziejowe C
Rozszarpują ojczyznę na łokcie! a E
Kto ucieka od strapień F
Tu, gdzie nocą w drzwi drapie C
Wiatr gałęzią – kochanki paznokciem… d E7 a
Lecz jak gromić Adama, F
Gdy rozterka ta sama C
Zamiast w walce – wyżywa się w piosnkach? E F
Więc sumienie najszczersze d
Dyktowało mi wiersze, a
Których temat: „Pochwała łotrostwa” G C
Lecz jak gromić Adama, F
Gdy rozterka ta sama C
Zamiast w walce – wyżywa się w piosnkach? E F
Więc sumienie najszczersze d
Dyktowało mi wiersze, a
Których temat: „Pochwała łotrostwa” G C

Dodane 19.06.2012 przez

Nagranie

Lecz jak gromić Adama, gdy rozterka ta sama

Utwór został napisany w 1995 roku jako podsumowanie pobytu Kaczmarskiego w zabytkowym, wielkopolskim pałacu w Śmiełowie. Owocem przebywania w tym malowniczym miejscu był wydany rok później program Pochwała Łotrostwa.

Wspomniana wyżej klasycystyczna willa została zbudowana w 1797 roku dla regenta grodzko-poznańskiego Andrzeja Gorzeńskiego. Pierwszy właściciel pałacu należał do masonerii, dlatego też we wnętrzu można odnaleźć sporo elementów wolnomularskich (Gdzie masońskie fartuszki i młotki).

W 1831 roku w pałacu zatrzymał się Adam Mickiewicz, podróżujący (nieśpiesznie) do Królestwa Polskiego, gdzie miał zamiar dołączyć do Powstania listopadowego. W międzyczasie pod przybranym nazwiskiem zwiedzał Wielkopolskę i wdał się w głośny romans z Konstancją Łubieńską. Ostatecznie poeta nie dotarł do powstania przed jego upadkiem, opuścił Polskę i – jak miało się okazać – już nigdy do niej nie powrócił. Dziś w pałacu w Śmiełowie mieści się Muzeum Adama Mickiewicza, będące oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu.

Piosenka Czaty Śmiełowskie jest pastiszem twórczości Mickiewicza (którego rozterki Kaczmarski odczytywał jako analogiczne do swoich własnych), nawiązującym formą do ballady „Czaty”:

Z ogrodowej altany wojewoda zdyszany

Bieży w zamek z wściekłością i trwogą.

Odchyliwszy zasłony, spojrzał w łoże swej żony,

Pojrzał, zadrżał, nie znalazł nikogo.


Dodane 25.11.2018 przez Pan_Kmicic4

Nuty

comments powered by Disqus